Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ταχύτητας

Μια ωραία ακόμα εξόρμηση πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 11 Οκτωβρίου στις Σέρρες. Αφορμή η παρακολούθηση του αγώνα ταχύτητας. Ο καιρός σύμμαχος και για εμάς που πήγαμε επάνω, αλλά και για τους αγωνιζόμενους, που τα έδωσαν όλα. Ο κόσμος που παραβρέθηκε ήταν αρκετός και οι περισσότεροι ήρθαν με μοτοσικλέτες-όχι σαν εμάς- μιας και μάλλον είδαν τον Αρναούτογλου, που μίλησε για επιδείνωση του καιρού από την επομένη κιόλας. Και όντως, έπεσε μέσα!
Το θέαμα ήταν δεδομένο, με ωραίες, δυνατές μοτοσικλέτες και όμορφες παρουσίες, κάτι σαν MotoGP.
Τρυπώσαμε και στα box των ομάδων, αλλά και στη γραμμή εκκίνησης, για μια διεισδυτικότερη ματιά. Είμαστε άρρωστοι, γιατί να το κρύψουμε άλλωστε!
Όλα ωραία και ακόμα πιο ωραίο και το μεσημεριανό που απολαύσαμε στο "Καπηλειό του Κωστή". Αυτή η κρέπα στο τέλος...όλα τα λεφτά!!
Εδώ μια φωτό από την δασοπυρόσβεση που πρόλαβε αυτός ο καλός άνθρωπος στο τσακ, αλλιώς θα θρηνούσαμε καταστροφές και θύματα.


Οι υπόλοιπες φωτογραφίες εδώ!

Μετά την καταιγίδα

Τελικά Varadero δεν πήρα. Στην εκδήλωση όμως δήλωσα παρών και φέτος. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά εκεί που νομίζεις ότι θα το κάνεις σαν μοναχικό άθλημα, καταλήγεις να πηγαίνεις παρέα με άλλα τέσσερα ζευγάρια. Καθόλου άσχημα, θα πρόσθετα!
Αυτό είναι πιστεύω και το όλο νόημα. Ο λόγος για τον οποίο γίνονται και τόσα ταξίδια. Το να μοιράζεσαι με ανθρώπους, που γουστάρεις στην τελική, καταστάσεις που γεμίζουν τη ζωή σου. Νιώθεις να έχεις κάποιον έλεγχο πάνω στη ζωή σου, αφού τους συνταξιδιώτες σου τους διαλέγεις προσωπικά. Κάτι είναι κι αυτό, για μια μικρή απόδραση από την καθημερινότητα, που κακά τα ψέμματα άλλον λίγο, άλλον πολύ τον "κοιμίζει" και τον "αδρανοποιεί" σταδιακά και μεθοδικά.
Λοιπόν, φιλοσοφία...τέλος.
Στάση για καφέ, στο γνωστό μέρος πριν την Καλαμπάκα. Η υποψία της βροχής να μας συντροφεύει διαρκώς στο ταξίδι. Τελικά παρέμεινε...υποψία. Μάλλον κάποιος μας συμπαθεί εκεί ψηλά.
Οι ταχύτητες άνετες και ξεκούραστες. Άγχος μηδέν απ΄όλους. Οι κυρίες που μας συνόδευαν...ήταν κυρίες σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού, δεν παραπονέθηκε καμμία. Για την Πάργα τώρα, τι να πεις. Απλά πανέμορφη, όσοι δεν πήγατε χάνετε και να πάτε. Τα συνδιάζει όλα και σε σωστές δόσεις. Κρίμα που δεν είχαμε περισσότερες μέρες στη διάθεσή μας!
Η όλη εκδήλωση ωραία οργανωμένη με τις φωτογραφίες της, τα παιχνίδια της, τα μπάνια της, τις εκδρομές της εκεί κοντά και το βραδυνό γλέντι!
Στο βράδυ αυτό κολλάει και ο τίτλος, γιατί ξαφνικά άνοιξαν οι ουρανοί και έγινε πλημμύρα. Μιλάμε για πολύ νερό. Αυτός εκεί πάνω, μας συμπαθεί πάρα πολύ. Ότι νερό ήταν να ρίξει, το έριξε το βράδυ και την επομένη φύγαμε στεγνοί. Στην επιστροφή σταματήσαμε και για φαγοπότι. Κάτι σαν τους Γαλάτες δηλαδή, αλλά αντί για αγριογούρουνα εμείς φάγαμε πρόβιο. Τόσο που το βράδυ χώνευα ακόμα την προβατίνα! Τέλος καλό, όλα καλά, να είμαστε και εμείς καλύτερα και του χρόνου πάλι όλοι εκεί!!!
Εδώ οι φωτογραφίες του ταξιδιού, κρίμα που δεν τράβηξα περισσότερες...

Θα πάρω Varadero...

Τουλάχιστον έτσι μου προτείνουν να κάνω, όταν λέω σε διάφορους γνωστούς ότι θα πάω στη συγκέντρωση των Varadero. Πέρα από την πλάκα στις 19-20 Σεπτεμβρίου στην Πάργα, γίνεται η Πανελλήνια Συγκέντωσή τους. Μιλάμε για ωραίους ανθρώπους που το γλεντάνε... Σε κάθε πανελλήνια, η καλοπέραση είναι σίγουρη και το κέφι τρομερό. Φέτος μιλάμε και για πολλές συμμετοχές. Ανεξαρτήτου καιρού το Busa είναι έτοιμο για μία ακόμα πτήση!
Σε αναμονή λοιπόν.

Πανελλήνια Συγκέντρωση HAYABUSA

"Φως στο τούνελ" (χωρίς τη Νικολούλη), θα μπορούσε να ήταν ο τίτλος εφημερίδας σε άρθρο για τη συγκέντρωση. Το λέω αυτό, γιατί χαίρομαι να βλέπω μοτοσικλετιστές που αποτελούν μία ωραία παρέα, να ενδιαφέρονται για ταξίδια-εκδρομές, φαγοπότι και χαβαλέ. Φυσικά και ενδιαφερόμαστε όλοι για τον εξοπλισμό και τη βελτίωση της "καλής" μας, αλλά υπάρχουν και άλλα πράγματα να χαρούμε και να μοιραστούμε μεταξύ μας. Και νομίζω ότι αυτή η παρέα-λέσχη, τα ψάχνει και προσπαθεί για την πραγμάτωσή τους.
Το να βλέπω μοτοσικλετιστές να φθάνουν στην Καλαμπάκα, από την Δράμα και την Καβάλα και να σου λένε ότι από την ώρα που ξεκίνησαν μέχρι που έφτασαν, "έφαγαν" πολλή βροχή στο δρόμο, αλλά παρ' όλα αυτά δεν σκέφτηκαν ούτε στιγμή να ματαιώσουν το ταξίδι τους, εμένα τουλάχιστον με γεμίζει βαθιά ικανοποίηση. Αυτό θα πρέπει όμως να προβληματίσει όλους εκείνους που αναζητούν δικαιολογίες για να αποφύγουν τέτοιου είδους εκδηλώσεις ή εκδρομές. Όπως και όλους εκείνους που αν και από τη Θεσσαλία, δεν παραβρέθηκαν. Γιατί ρε παιδιά;
Μην πει τώρα κανείς ότι δεν υπάρχουν Hayabusa, γιατί...
Τέλος πάντων, η λέσχη δεν έχει αυστηρό προσανατολισμό ως προς την κατοχή Hayabusa, που σημαίνει ότι ο οποιοσδήποτε μοτοσικλετιστής μπορεί να είναι μέλος, ανεξάρτητα από το τι μηχανή διαθέτει. Το απαραίτητο είναι ο καλός χαρακτήρας και η όρεξη. Αυτό που είχα καημό στο διαδίκτυο, ήταν μια κλασική φωτογραφία που βγάζουν οι λέσχες στις εκδρομές τους στην Αμερική. Είναι αυτή, που όλοι οι ιδιοκτήτες σταθμεύουν ο ένας δίπλα στον άλλο και βλέπεις στο τέλος μια τεράστια γραμμή με μηχανές. Από τώρα και στο εξής , τέλος οι καημοί. Έχει και η Ελλάδα να επιδείξει κάτι αντίστοιχο... και ορίστε
Με φόντο τον ουρανό πάνω από τα Μετέωρα, μακάρι να φτάσουμε και εμείς τους υψηλούς και ευγενείς στόχους μας!!!!
Οι υπόλοιπες φωτογραφίες εδώ.

Τί πρέπει να κάνουμε για να μας προσέξουν;

Σ.ΜΟ.Κ. παντού

Το ραντεβού δώθηκε για το πρωί του Σαββάτου στις 09:00. Η εκκίνηση προγραμματίστηκε μπροστά από τυροπιτάδικο, οπότε δεν θα μπορούσε να υπάρξει ιδανικότερο σημείο. Ο ωραίος καιρός στάθηκε σύμμαχος σε ολόκληρο το ταξιδιωτικό μας 2ήμερο. Η ομάδα αποτελούνταν από πέντε μηχανές και κανείς δεν είχε συνοδηγό, (συγνώμη κυρίες μου, άλλη φορά)! Η οδήγηση ήρεμη και με ροή μας έπαιρνε μακριά από τις μονότονες ευθείες του κάμπου και μας έφερνε όλο και πιο κοντά στα ορεινά στροφιλίκια του Δομοκού και αργότερα του Μπράλου. Ότι θέλει δηλαδή, ο κάθε μοτοσικλετιστής. Να βρεθεί με την "αγαπημένη" του σε απομακρυσμένο μέρος και να πλαγιάσει μαζί της. Ποιός είπε ότι η οδήγηση δεν περιέχει και ένα ερωτικό στοιχείο, γι' αυτό και είναι τόσο έντονη;
Μετά όμως από ένα καλό σεξ, χρειάζεται αναπλήρωση των θερμίδων που ξοδεύτηκαν. Αυτό για μας έγινε στη Λιβαδειά. Το μέρος -για μένα τουλάχιστον, που πήγαινα πρώτη φορά- ήταν αρκετά εντυπωσιακό. Καταμεσής στην πόλη να κυλάνε νερά και καταρράκτες και εμείς να πίνουμε τον καφέ μας κάτω από πλατάνια, σε πλακόστρωτο δρόμο. Πρόβλημα δημιουργήθηκε με κάποιο από τα μέλη της λέσχης που δεν καθίσαμε για μεσημεριανό, όταν για το υπόλοιπο 2ήμερο έχανε το δρόμο του, αφού έβλεπε μπροστά του πινακίδες που έλεγαν "Αρνάκι σούβλας" και "Κοκορέτσι". Να μην ξεχάσω βέβαια να αναφέρω για το επιβλητικό, τεραστίων διαστάσεων πέτρινο λιοντάρι, που βρίσκεται στη Χαιρώνεια, σε ανάμνηση της διάσημης μάχης που δόθηκε κάποτε εκεί στα αρχαία χρόνια!
Τα χιλιόμετρα συνέχισαν να φεύγουν γοργά κάτω από τα πόδια μας, μέχρι την άφιξή μας στην Ερέτρια. Αφού τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο, πήραμε την κατεύθυνση προς Αμάρυνθο, όπου φάγαμε σε παραλιακό ταβερνάκι. Συνεχίσαμε με ακόμα πιο παραλιακό καφέ, πάνω στην άμμο, μέχρι αργά το απόγευμα. Το βραδάκι κάναμε επίσκεψη στο λιμάνι της Ερέτριας για το απαραίτητο ποτό.
Την άλλη μέρα, μετά από ένα καλό πρωινό ξεκινήσαμε για τον Αι Γιάννη το Ρώσο. Στάση για ένα κερί στην εκκλησία, που κάθε Κυριακή μαζεύει δεκάδες κόσμου και λίγο πιο κάτω για τη λιγούρα φάγαμε και κάτι λουκουμάδες. Ξανά καβάλα στις μηχανές και επόμενη στάση η Λίμνη. Παραθαλάσσια πόλη, με λίγους κατοίκους και δροσερό αεράκι. Λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω μας καλωσόρισε η Αιδηψός που δεν μας είδε και πολύ, αφού πήραμε το καραβάκι για απέναντι στην Αρκίτσα. Μετά την εθνική μας περίμεναν για ένα καφέ τα Καμμένα Βούρλα. Απόγευμα πια ξανακαβαλήσαμε τις μηχανές για την επιστροφή στην βάση μας. Λίγο έξω από Καρδίτσα, νέφη καπνού είχαν κυκλώσει την πόλη και στεναχωρήθηκα που η μόλυνση έφτασε και εδώ. Αργότερα όμως κατάλαβα ότι άδικα ανησύχησα. Ήταν ο πρόεδρος με τον οργανωτή που ξεκάπνισαν τα μηχανάκια τους. Ευτυχώς!
Τί κερδίσαμε αυτό το διήμερο;
Καλή παρέα.
Απολαυστικά χιλιόμετρα.
Κρυμμένες ομορφιές τις πατρίδας μας.
Εμπειρίες.
Μερικά επιπλέον κιλά. (Τελικά πληρώσαμε περισσότερα σε φαγητό, από καύσιμα)
Οι γυναίκες όσο μεγαλώνουν ομορφαίνουν.
Οι εξηντάρες ίσον με τρεις εικοσάρες.
Οι προετοιμασίες για την επόμενη εκδρομή ξεκίνησαν! Να είσαι εκεί!

Βίντεο από τη διαδρομή

Εδώ γίνεται ένα μικρό διάλειμμα με ταυτόχρονη επίσκεψη στο παρακείμενο κάστρο.
Η ζέστη μας έλιωνε τα κόκκαλα, αλλά είμαστε εκπαιδευμένοι, γιατί να το κρύψουμε άλλωστε!


Καλοκαιρινή άποψη της Ανδόρρα, που το χειμώνα δεν πέφτει καρφίτσα.
Να δω πότε θα τη δούμε χιονισμένη από κοντά...
(Mου ζητήσανε να γυρίσω τη νέα διασκευή του Last Christmas εκεί!)

Φωτογραφίες ταξιδιού

Ήρθαν και οι ανανεωμένες φωτογραφίες κατά χώρα, για καλύτερη παρακολούθηση του ταξιδιού.
Η αναχώρηση.
Ιταλία.
Γαλλία.(Μονακό).
Ανδόρα.
Ισπανία.
Πορτογαλία.
Γιβραλτάρ.
Σε λίγο και το αντίστοιχο άρθρο.

Ένα για το δρόμο...

Ένα βίντεο που τραβήχτηκε λίγο πριν το Ουρμπίνο, στην περιοχή της Τοσκάνης, στην Ιταλία. Το τοπίο όμορφο και ήρεμο. Ότι πρέπει για απολαυστική οδήγηση. Αρκετές φορές, έπιασα τον εαυτό μου να ζηλεύει τους κατοίκους της περιοχής.

Η αρχή ενός επιλόγου

Μπορεί να απέχουν μόνο 10 γραμμές, στην οθόνη του υπολογιστή οι δύο αναρτήσεις, αλλά στην καρδιά μου τις χωρίζουν 14 μέρες ενός ταξιδιού, που όλους μας τροφοδοτούσε από την πρώτη μέχρι την τελευταία μέρα με οπτικές, ακουστικές, οσφρητικές και γευστικές εικόνες και ερεθίσματα. Εκατοντάδες τα επιφωνήματα και οι σκέψεις που έγιναν. Στο τέλος του όμως έμαθα, γιατί ο Rossi είναι παγκόσμιος πρωταθλητής, γύρισα στοιχειομένος από ένα ΓΙΑΤΙ, καταλήγοντας στην ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. Τί σημαίνουν όλα αυτά; Θα απαντηθούν πολύ σύντομα τις επόμενες μέρες...
(Στη διπλανή φωτό η κατάκτηση του βράχου του Γιβραλτάρ)