Δοκιμή της κάμερας στην πίστα

Το μοναχικό ταξίδι για την πίστα ξεκίνησε μια μέρα νωρίτερα, δηλ.στις 26 Απρ 2010. Άφιξη το βράδυ, ξεφόρτωμα στην πίστα και γραμμή για το ξενοδοχείο. Γρήγορη τακτοποίηση των λιγοστών πραγμάτων και γραμμή για φαγητό. Αφού απόλαυσα τον καλύτερο γύρο της πόλης, (σύμφωνα με τα λεγόμενα του Νίκου, που είναι φίλος και Σερραίος, κάτι θα ξέρει...) επιστροφή στο δωμάτιο για ένα χαλαρωτικό  μπάνιο. Το πόση κούραση βγήκε, δεν περιγράφεται. Ας είναι καλά γι' αυτό τα κλειστά Τέμπη. Δεν λέω, με την παράκαμψη μπορεί να βλέπεις όμορφα μέρη, αλλά είναι στενή και κουραστική διαδρομή -σέρνω και το τρέιλερ, εξάλλου- και προσθέτει τουλάχιστον μία ώρα στο ταξίδι. Την άλλη μέρα νωρίς εγερτήριο, πρωινό σε γνωστό πλέον φούρνο και στην πίστα για προετοιμασία. Σιγά σιγά, από τρεις μοτοσυκλέτες μαζεύτηκαν δεκαπέντε και δύο αυτοκίνητα. Ο καιρός ηλιόλουστος...ακόμα έξω είμαι; Γρήγορα καβάλα στο R6 να δούμε τι ξεχάσαμε στην αποχή των δώδεκα μηνών! Οι εφτά πρώτοι γύροι ήταν διαφωτιστικοί. Μου θύμισαν: α) Γιατί πρέπει να γυμνάζεσαι και μάλιστα αρκετά αν θες να οδηγείς γρήγορα και να έχεις και διάρκεια. β) Ότι η στολή δεν ξεχειλώνει απεριόριστα και μερικά επιπλέον κιλά σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι θα εκραγείς μέσα της. Παρόλα τα αρνητικά σημεία η χαρά της γρήγορης οδήγησης είναι κάτι που πρέπει όλοι κάποτε να νιώσουν. Δεν λέω τώρα για αδρεναλίνη και ενδορφίνες και άλλα πεζά και επιστημονικά δεδομένα. Αυτά προσπαθούν να ποσοτικοποιήσουν και να μετρήσουν κάτι που είναι καθαρά ανώτερο και έχει άμεση σχέση με τον ψυχισμό μας. Είναι αυτή η χιλιοειπωμένη αίσθηση της ελευθερίας και η ολοκληρωτική αφιέρωση σ'αυτό που κάνεις. Μία κατάσταση που ο άνθρωπος είναι στον "κόσμο του" και δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από αυτόν. Μία τρομερή ενέργεια και αίσθηση υπερπλήρωσης. Οι "ζωντανοί άνθρωποι" πάντα θα γοητεύονται από τα θέλγητρα της μηχανής και πάντα θα αναζητούν αυτό το "κάτι" είτε μέσα από την ταχύτητα, είτε μέσα από τα ταξίδια, είτε μέσα από τις μηχανόβιες παρέες τους. Αυτός είναι και ο βαθύτερος λόγος που οι άνθρωποι αποζητούν τις "παρέες", για να μοιραστούν και να κοινωνήσουνε  αυτό το συναίσθημα με όσους περισσότερους μπορούν. Κάτι που σε ενσωματώνει σε μία κάστα ανθρώπων που έχει δει πίσω από την "κουρτίνα" και αντίκρισε κάτι το διαφορετικό και συνάμα μαγευτικό!
Στοπ!!! φωνάζει ο σκηνοθέτης, το έχουμε το πλάνο; Το έχουμε γιατί προς το μεσημέρι έβαλα και την κάμερα στο κράνος για να δω ...τι πουλιά πιάνει. Έπιασε πάντως μυγάκια που έκαναν την παρθενική τους εμφάνιση στον κόσμο του θεάματος , με ένα σπλατς! και μάλλον ήταν και η τελευταία τους. Το συμπέρασμα είναι ότι ήταν σταθερή, άντεξε στα 200+ χιλ. και διαχειρίστηκε αρκετά καλά τις γρήγορες εναλλαγές φωτισμού, οπότε στην ευρωπαϊκή μου εξόρμηση δεν θα αντιμετωπίσει λογικά, κανένα πρόβλημα. Με αυτά όμως πέρασε η ώρα και έφτασε η άλλη της επιστροφής. Άντε να ξανακάνεις τον κύκλο στα Τέμπη. Υπομονή, τουλάχιστον θα έχω τις ωραίες αναμνήσεις στην επιστροφή, για να ξεγελάσω το χρόνο. Ας είναι μικρό το διάστημα ως την επόμενη επίσκεψη και αυτή τη φορά με παρέα!

Βαρέθηκα να φωτογραφίζομαι και να τρώω μόνος μου!!!

Σοφά λόγια

Τα απαραίτητα

Από εδώ και εμπρός στη σχεδίαση των διαδρομών, βοηθός και πλοηγός θα είναι το garmin zumo 550

ένα gps φτιαγμένο από μοτοσυκλετιστές για μοτοσυκλετιστές.
Ενώ την καταγραφή των τοπίων κατά την ώρα του ταξιδιού έχει αναλάβει η νέα Oregon scientific ATC5K

σχεδιασμένη για να αντέχει σε καταπονήσεις.

Καλό ε;

Τρέξτε στας εξοχάς

Ο μοτοσυκλετιστής είναι, όπως τα σαλιγκάρια, αλλά για το στεγνό. Είναι να μη δούμε καλή μέρα, για να βρούμε αφορμή να ξεμυτίσουμε...τουλάχιστον, όσοι ακόμα το κάνουν. Αφού είναι γνωστό, πως ο καναπές έχει μεγάλα χέρια και όταν θες να βρεις μια δικαιολογία, για να μην κάνεις κάτι, είναι το μόνο εύκολο!
Η σημερινή βόλτα, έγινε προς τη Λ. Σμοκόβου. Λίγο ο ήλιος που κάνει δοκιμαστικές εμφανίσεις, λίγο τα πρώτα δένδρα που ανθίζουν, σιγά σιγά περνάει το μήνυμα ότι ο καιρός βελτιώνεται και είναι ό,τι καλύτερο για εμάς να απολαύσουμε τη μηχανή, τη βόλτα, την παρέα ή τον καφέ μας.
Στη διαδρομή είχε αρκετό αέρα, ενώ τα σύννεφα ήταν αναποφάσιστα, για το αν θα μείνουν πάνω μας ή θα προχωρήσουν. Τελικά και φωτογραφίες τράβηξα και η κουβέντα στην καφετέρια, με θέα τη λίμνη ήταν εποικοδομητική.

 

Αυτό που πρόσεχα περισσότερο στη βόλτα ήταν η αίσθηση που προσφέρουν οι νέες μανέτες και η γκαζιέρα. Τελικά όλα δουλεύουν αρμονικά και με χαροποιεί το γεγονός ότι γίνονται μικροβελτιώσεις, που πραγματικά κάνουν τη διαφορά και είναι και φθηνές!!!

Κάποιες φωτογραφίες ακόμα εδώ. Άντε να αυξήσουμε τις εξορμήσεις εκτός πόλεως και να χαρούμε τις ατέλειωτες διαδρομές που είναι δίπλα μας!!!

Α, ρε μεγαλεία...!!!

Ήρθαν σήμερα με πτήση α' θέσης, οι μανέτες. Έχουν αγωνιστική, κοντή και χρυσή εμφάνιση. Το φινίρισμά τους εξαιρετικό και αυτό που μένει να δω είναι και την αντοχή τους στο χρόνο. Η ποιότητά τους πάντως(ανοδιομένο αλουμίνιο 7075) σε προδιαθέτει για μακρόχρονη σχέση. Η τοποθέτησή τους είναι από τις δουλειές που διαρκούν μέχρι δέκα λεπτά, εκτός κι αν καθαρίζεις σαν και μένα από τρεις φορές την κάθε βίδα, οπότε κρατάει είκοσι. Παρακάτω, το πριν, το μετά και μία το τι βλέπει ο αναβάτης.

 

 

Οι αλκυόνες έφυγαν...

Μιλάμε ότι ο καιρός μας έχει "γονατίσει", μοτοσυκλετιστικά τουλάχιστον.
Μόλις είδα λοιπόν αυτό το μικρό παράθυρο στις 9 Φεβ πήρα τη φωτογραφική και καβάλησα...
Βέβαια δεν ήταν το μόνο που πήρα. Έβγαλα  από τη ντουλάπα, τα ξεχασμένα χειμωνιάτικα γάντια και έβαλα όλες τις θερμοεπενδύσεις στις  "κορντούρες", πάνω και κάτω. Αφού τα χρυσοπληρώσαμε, τί τα κρατάμε στιβαγμένα; Εξάλλου σκέφτηκα, πως είναι μία καλή δοκιμασία για το επερχόμενο ταξίδι στις Άλπεις, που ξέρεις τι γίνεται...
Αν και ο ήλιος από το πρωί, προσπαθούσε φιλότιμα να μας ζεστάνει, το θερμόμετρο στις 10:00, έδειχνε μόνο 3c πάνω από το  μηδέν. Καιρός για βόλτα...
Η αλήθεια είναι ότι το μοναδικό μελανό σημείο στη βόλτα, ήταν τα μελανιασμένα δάχτυλα. Ήταν το μόνο σημείο που υπόφερε και τώρα κατάλαβα, στις ιστοσελίδες που επισκέπτομαι, γιατί οι φίλοι μας στην άλλη πλευρά του ωκεανού, σχολιάζουν για θερμαινόμενα γκριπ τιμονιού και θερμαινόμενα μπουφάν. Τόσες φωτογραφίες δημοσίευσαν από τα ταξίδια τους, ντροπή να μην έχω και 'γώ καμμία. Η δυσκολία στη βόλτα ήταν στα κομμάτια του δρόμου, που δεν τα έβλεπε ο ήλιος και είχαν πάγο, ακριβώς πάνω στη στροφή. Εκεί τα χρειάστηκα...ευτυχώς σιγά-σιγά, με προσοχή έφτασα ψηλά στη ράχη του βουνού για μερικές φωτογραφίες και "ανάσες ηρεμίας και απομόνωσης". Τρομερή ησυχία, καθώς κουνάς τα χέρια σαν τρόφιμος τρελοκομείου πριν τη δόση του, για να ξανανιώσεις το αίμα στα δάχτυλα.
Ο δρόμος μας περιμένει όλους, εσύ τί περιμένεις;

Όταν βρέχει...

Δουλειά δεν είχε ο διάολος...έλεγαν οι παλιότεροι. Εγώ που είμαι πιο μοντέρνος λέω και το εξής: Αν έχεις αρκετή ώρα στην διάθεσή σου να σκοτώσεις και έχεις σύμμαχο τον καιρό (τι αναμνήσεις φέρνει τώρα αυτό!!), μάλλον δεν θα αφήσεις τη μηχανή για πολλή ώρα ήσυχη. Έτσι και εγώ για μια εβδομάδα τώρα που με έχανες, που με έβρισκες στο γκαράζ με τη μηχανή λυμένη και να μαστορεύω. Αυτά που πείραξα ήταν το φιλτροκούτι οι καθρέπτες και η γκαζιέρα.
Το εύκολο πρώτα: Αλλάχτηκε η γκαζιέρα με μία από R1 μοντ. '04. Αυτό που κέρδισα ήταν ότι ενώ πριν γυρνούσες και γυρνούσες το γκριπ, τώρα με την μισή και ούτε κίνηση, το γκάζι είναι τέρμα ανοιχτό! Ακούγεται λίγο επικίνδυνο, αλλά δεν είναι. Είναι αυτό που εξαρχής θα έπρεπε να είχε το Busa και είναι να απορείς γιατί οι Ιάπωνες δεν το βάζουν.
Το δύσκολο: Ανοίχτηκε το φιλτροκούτι και αφαιρέθηκε μια βαλβίδα και η μικρή "καταπακτή" που έλεγχε, για μείωση της ροής των αερίων. Επίσης μετακινήθηκε σε άλλη θέση ένας αισθητήρας που βρισκόταν εντός του κουτιού και λόγω θερμοκρασίας "μπέρδευε", σε κίνηση μέσα σε πόλη. Βελτιώθηκαν και οι δύο αεραγωγοί, γιατί από τη μάνα τους αφήνουν κάποια κενά και δεν εισέρχεται όλος ο αέρας στο κουτί (λες γι' αυτό δεν ανέβαζε εύκολα στα 290);
Και τέλος το ωραίο: Δεν βλέπω πια τους αγκώνες μου στα καθρεπτάκια. Τοποθετήθηκαν αποστάτες και επιτέλους υπάρχει ορατότητα και προς τα πίσω.
Σε δοκιμαστική βόλτα που έκανα, υπάρχει όντως βελτίωση στην απόκριση και περιμένω τώρα απλά τον καιρό να βελτιωθεί για να το πάμε και κανένα ταξιδάκι. Αυτό βέβαια, αφού τεντώσω και την αλυσίδα που είναι χαλαρή.
Δουλειά δεν είχε ο διάολος...

Τα καλούδια

Έφτασε σήμερα (ενώ παραγγέλθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2010) από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού η τάπα του ρεζερβουάρ. Αυτό που την ξεχωρίζει από την μαμίσια είναι, ότι είναι ανοδιομένη, μαύρη από ελαφρύ κράμα αλουμινίου και δεν χρειάζεται κλειδί. Κόστισε μαζί με τα μεταφορικά 28€, όταν η αγορά της από ελληνικό κατάστημα έχει 135€ (τί είπες τώρα!!!)

Φυσικά αναμένονται και άλλα εξαρτήματα, (ήταν να μην ξεμπλοκάρει η κάρτα για τις αγορές...τώρα ποιός με πιάνει...)
Περισσότερες φωτογραφίες με την τοποθέτησή τους επί της μηχανής.

Χρόνια Καλά και Δημιουργικά

Καλή χρονιά, σε όσους καβαλάνε και τρέχουν να ζήσουν τη ζωή!!!